پاسخ استادان بنیاد فردوسی شاخه ی توس به پرسش های سومین کنفرانس بین المللی شرق شناسی فردوسی و فرهنگ و ادب پارسی

1-فردوسی که فارسی زبان است مانند میلیون ها فارسی زبان دیگر که در طول تاریخ آمده اند و رفته اند، چه شد که از این میان فردوسی، فردوسی شد و شاهنامه کتاب ملی فارسی زبانان؟

2- فردوسی یک حماسه سراست و شاهنامه او آکنده از حوادث و حماسه است، چرا باید یک کتاب حماسی برای ایرانی ها تا این حد اهمیت پیدا کند و عمری بدین درازی یابد؟

پاسخ استادان بنیاد فردوسی شاخه ی توس به پرسش های سومین کنفرانس بین المللی شرق شناسی فردوسی و فرهنگ و ادب پارسی

دکتــر عباس خیرآبادی، استاد دانشگاه واحد تربت حیدریه، و عضو هیأت مدیره ی بنیاد فردوسی شاخه ی توس

1. به قول مولانا:

از هزاران تن، یکی تن صوفی اند

مابقی در سایه ی وی می زیند

میلیونها تن با زبان فارسی سخن گفتند و با آن سرودند امّا فردوسی معمار این بنای در حال فروریختن شد. و آن را چنان بنیادی محکم داد که دیگر امکان ریزش آن نیست. او هزاران واژه ي در حال فراموشی را زندگی دوباره بخشید و شناسنامه  ي گمشده قومی را به آنان برگرداند که بر اثر تلقین تازیان می پنداشتند که هیچ پیشینه  ي درخشانی نداشته اند. فردوسی ایرانی را به ایرانی شناساند و او را زندگی جاودانه بخشید.

٢. نخست اینکه حماسه خود از هنرهاي برتر در جهان فرهنگ و ادب است و شاهنامه برترین حماسه ي جهان است. دو دیگر اینکه شاهنامه تنها حماسه نیست نمایشگاهی از آیین‌های پیشینیان ماست که با هزاران سال در ایران باستان رواج داشته است و اگر شاهنامه نبود اثری از آن به جای نمی‌ماند.شاهنامه شاهکار فصاحت و بلاغت است؛چنانکه نظامی عروضی می گوید:  «من در عجم سخنی بدین فصاحت ندیده ام و در بسیاری از سخن عرب هم».

در حقیقت او می‌گوید که شاهنامه پس از قرآن مجید در عرب و عجم در فصاحت و بلاغت یگانه است.