جلوخانِ آرامگاهِ فردوسی در عصرِ دل‌انگیزِ جمعه، شاهدِ گردهماییِ عاشقانِ زبان و فرهنگِ پارسی بود.

سرویس استان‌های خبرگزاری کتاب ایران (ایبنا) – مرجانه حسین زاده:خورشیدِ شهریور، بوسه‌های زرینش را بر سر و رویِ آرامگاهِ ابوالقاسمِ فردوسی می‌پاشید و سایه‌ بلندِ سروهایِ کهنسالِ باغ فردوسی، بر دشتِ توس گسترده می‌شد. نسیمِ خنکی، عطرِ گل‌های باغِ فردوسی را در فضا می‌پیچاند. اما عصر جمعه، این سکوتِ دل‌انگیز، آمیخته بود با هیاهویِ مردمِ فرهنگ‌دوست و ایران‌دوستی که که به واسطه ژاله آموزگار به آرامگاه فردوسی آمده بودند.

جلوخانِ آرامگاهِ فردوسی در عصرِ دل‌انگیزِ جمعه، شاهدِ گردهماییِ عاشقانِ زبان و فرهنگِ پارسی بود. جمعی که دل در گروِ اندیشه‌ بلندِ فردوسی و یاد نیک پژوهشگری سترگ، جلال خالقی مطلق، سپرده بودند. زمانی که خبرِ درگذشت او در میان آتش جنگ پیچید، سکوتی تلخ بر دل‌ها نشست. آن روزها جنگ در شهرهای میهمن عزیزمان، مجال برگزاریِ مراسمی درخورِ شأن این اندیشمند را نگذاشت. اما جمعه بیستم شهریورماه بنیادِ فردوسی شاخه‌ توس، عزمِ آن کرده بود تا در جوارِ آرامگاهِ حکیِم توس، یادِ خالقی مطلق را به مناسبت زادروزِ او زنده نگه دارد.

🆔ibna.ir/x6K49