خطٌه سبزِ خراسان وطنٍ فردوسی

خطٌه سبزِ خراسان وطنٍ فردوسی
گل و آیینه و آتش! سخنِ فردوسی

نامه اش چهره خورشید و به تورِ نورش
پرنیانپوش نماید چمنِ فردوسی

فارسی از سخنِ فاخرِ او یافت شکوه
تا روان شد قلمِ صف شکنِ فردوسی

تاجِ کیخسرو و جم را به سرِ چرخ نهاد
مهر روشن بود از سوختنِ فردوسی

ز آتشٍ جورِ زمان همچو سیاوش بگذشت
چون حصار است یقینا بدنٍ فردوسی

رستم از همٌتِ او دستِ زمان را بوسید
نشکند خامه لشکرشکنِ فردوسی

ای پریشان نظرِ کوی سخن، نیک بدان
تا ابد جمع بود انجمنِ فردوسی

شاه منصور شاه میرزا

https://t.me/bonyadeferdowsitous